មនុស្សជាច្រើនដែលបានមើលរឿងសាមកុក
ជំនាន់ណាក៏ដោយ ក៏សរសើរថារឿងនេះល្អមើលជក់ចិត្តដែរ កម្រមានអ្នកថារឿងនឹងអត់ល្អមើលណាស់
។ បើសិនជារាប់ទៅ ខ្ញុំមើលរឿងសាមកុកមិនដឹងជាប៉ុន្មានចប់ហើយទេ ។
អ្វីដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំចូលចិត្តវានោះ មិនមែនមកពីវាល្អមើលតែម្យ៉ាងនោះទេ
សំខាន់គឺវាផ្ដល់ប្រយោជន៍ជាច្រើនមកឱ្យខ្ញុំវិញ ។ ក្នុងអត្ថបទនេះ ខ្ញុំនឹងលើកយកប្រយោជន៍មួយចំនួនដែលខ្ញុំបានទទួលពីរឿងមួយនេះ
។
ស្វែងយល់ពីប្រវត្តិសាស្ត្រចិន៖
ការរៀនពីប្រវត្តិសាស្ត្រ ទោះបីជារបស់ជាតិសាសន៍ណាក៏ដោយ ក៏មិនខាតដែរ ។ នេះជាពាក្យរបស់គ្រូប្រវត្តិសាស្ត្រនៅសាកលវិទ្យាល័យរបស់ខ្ញុំទេ
។ យើងរៀនពីប្រវត្តិសាស្ត្រ គឺរៀនពី ទស្សនៈ ទង្វើ យុទ្ធសាស្ត្រ និង កំហុសរបស់មនុស្សជំនាន់មុន
។ ប្រទេសចិនជាប្រទេសចំណាស់ដែលសំបូរទៅដោយទស្សនៈច្រើនមែនទែន ហើយភាគច្រើនគឺប្រើបានផល
។ ទោះបីជារឿងសាមកុកត្រូវបានគេយកមកនិពន្ធកែច្នៃបញ្ចេញបញ្ចូលសិល្បៈវិធីយ៉ាងណាក៏ដោយ
ក៏មិនបានលុបរឿងពិតក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រចោលដែរ ។ ប្រវត្តិសាស្ត្រ បានបង្ហាញឱ្យឃើញពីការចុះខ្សោយរបស់រាជវង្សហានជំនាន់នោះ
ដែលធ្វើឱ្យស្រុកទេសមានភាពវឹកវរ រហូតដល់មានការបែកចែកប្រទេសជា ៣នគរទៀតផង
។ បន្ទាប់ពីមើលរឿងនេះហើយ យើងនឹងយល់ថាប្រទេសវឹកវរដោយសារអ្វី ប្រទេសសន្តិភាពដោយសារអ្វី
?
ចេះប្រើពាក្យ៖
ក្នុងសាច់រឿងពោរពេញទៅដោយពាក្យពេចន៍មានន័យ ល្អៗជាច្រើនដែលយើងអាចយកមកប្រើក្នុងការរស់នៅ
ឬ ក៏ឡើងនិយាយជាសាធារណបាន ។ ការប្រើពាក្យសម្ដីដែលល្អ គឺត្រូវមើលលើកាលៈទេសៈ
ពេលណាគួរប្រើពាក្យបែបណា ។ ចំពោះការប្រើពាក្យសម្ដីនេះ ខ្ញុំរៀនបានច្រើនពី
ស៊ឺម៉ា អ៊ី ដោយគាត់បាននិយាយសរសើរចំពោះមុខ ឆាវភី ថា “ពាក្យពេចន៍ពីរោះមានអ្វីអស្ចារ្យចេះមើលកាលៈទេសៈទើបដល់កម្រិតកំពូល” ។ ការប្រើពាក្យពេចន៍មិនសំខាន់ថាពីរោះ ឬ
អត់ទេឱ្យតែប្រើចំកាលៈទេសៈត្រឹមត្រូវ គឺគ្រប់គ្រាន់ហើយ ។
ស្វែងយល់ពីមនុស្ស៖
លើលោកនេះ រឿងដែលពិបាករៀនជាងគេ គឺមនុស្ស ហើយរឿងដែលស្រួលរៀនជាងគេ ក៏មនុស្សដែរ
។ ខ្ញុំមិនមែននិយាយលេងនោះទេ ការស្វែងយល់ពីមនុស្សជារឿងពិបាកណាស់ តែអាចរៀនបាន
ឱ្យតែរៀនចេះហើយ គឺងាយស្រួលហើយ ។ មនុស្សមានច្រើនយ៉ាងណាស់ ប្រភេទមនុស្សខ្លះយើងមិនដែលបានជួបផង
។ ក្នុងរឿងសាមកុកមានតួអង្គច្រើន ដូច្នេះការរៀនពីក្នុងរឿងនេះមានលក្ខណៈងាយស្រួល
។ ឧទាហរណ៍ថា តួអង្គឆាវឆាវជាមនុស្សមានមហិច្ឆតា តើគាត់មានសម្ដីបែបណា មានចរិតឫកពាបែបណា
ចូលចិត្ត ឬ ស្អប់មនុស្សបែបណា ? យើងយកវិធីនេះមកប្រៀបធៀបជាមួយមនុស្សខាងក្រៅ
ទោះបីជាមិនត្រូវទាំងស្រុងក៏អាចត្រូវលើសពីពាក់កណ្ដាលដែរ ។
គិតបែបមានប្រៀប៖
ខុងមិញ ជាមនុស្សដែលពូកែគិតណាស់ គិតម្ដងមួយជំហានៗមែនតែល្អិតល្អន់ខ្លាំងណាស់
។ ពេលដែលគាត់រៀបអន្ទាក់ដើម្បីសម្លាប់ ស៊ឺម៉ាអ៊ី
គាត់គិតគ្រប់ចន្លោះទាំងអស់ ។ ការគិតម្ដងមួយដំណាក់បែបនេះ ជាការគិតបែបមានប្រៀប
។ យើងគិតថាបើយើងធ្វើបែបនេះ តើអ្នកដទៃនឹងគិតបែបណា គិតម្ដងមួយលក្ខខណ្ឌៗ
ដើម្បីអាចទទួលបានផល ។ ទម្លាប់គិតច្រើន តែមិនរញ៉េរញ៉ៃនឹងធ្វើឱ្យយើងគិតបានល្អ
និង រហ័ស ។ តែអ្នកដែលគិតរញ៉េរញ៉ៃមិនដឹងក្បាលកន្ទុយវិញមិនអាចគិតអ្វីចេញទេនៅពេលមានអាសន្នមែនទែន
។ បើពិនិត្យមើលទៅក្នុងរឿងសាមកុកបានឱ្យ តម្លៃទៅលើការគិតជាងកម្លាំង ។
បណ្ដុះឆន្ទៈជាអ្នកដឹកនាំ៖
បន្ទាប់ពីមើលរឿងនេះហើយ ខ្ញុំចង់ក្លាយជាអ្នកដឹកនាំដ៏ពូកែម្នាក់ដែរ ។
មិនមែនទាល់តែយើងធ្វើជានាយករដ្ឋមន្ត្រី មានគណបក្សនយោបាយ ធ្វើមេទាហាន បានគេហៅថាអ្នកដឹកនាំនោះទេ
។ អ្នកដឹកនាំមកពីពាក្យថា “ដឹក” បូកជាមួយនឹង “នាំ”
។ ដឹកបានន័យថាយើងជួយអ្នកដទៃទៅឱ្យដល់គោលដៅ ចំណែក
នាំបានន័យថាយើងដើរមុនគេ បើកផ្លូវឱ្យគេត្រូវ ។ ឱ្យតែយើងមានគុណសម្បត្តិពីរនេះ
គឺអាចក្លាយជាអ្នកដឹកនាំបានហើយ ។ ការពន្យល់នេះខ្ញុំមើលទូរទស្សន៍ ឃើញគេនិយាយពីចំណុចនេះ
ខ្ញុំក៏កត់ទុកតែអត់ដឹងឈ្មោះអ្នកនិយាយផង ព្រោះបានមើលតែបន្តិច ។
ការមានឆន្ទៈជាអ្នកដឹកនាំ ប្រៀបដូចជាផ្ដល់ជីវិតថ្មីដល់ខ្ញុំដែរ ។
ការសរសេរអត្ថបទរបស់ខ្ញុំនេះ ក៏អាចធ្វើឱ្យខ្ញុំក្លាយជាអ្នកដឹកនាំបានដែរ
ប្រសិនបើមានអ្នកយកអ្វីដែលខ្ញុំសរសេរទៅប្រើការហើយបានផលពិតប្រាកដ ។
ខ្ញុំមិនមែនជាអ្នកចេះដឹងអីទេ ខ្ញុំនៅស្ទើរណាស់ តែខ្ញុំមានចិត្តចែករំលែក
។ ដោយសារខ្ញុំគ្មានទ្រព្យសម្បត្តិយកទៅចែករំលែក ដូច្នេះមានតែចែកគំនិតផ្ទាល់ខ្លួនខ្ញុំជំនួសវិញទៅ
។
ស្គាល់តម្លៃ៖
ខ្ញុំបានយល់ច្រើនពីរឿងតម្លៃរបស់មនុស្ស ។ កាលពីនៅតូចខ្ញុំគិតថា បើខ្ញុំមានគ្រួសារមានបាននឹងគេ
ខ្ញុំប្រហែលក្លាយជាមនុស្សមានតម្លៃ ។ ក្រោយមកខ្ញុំគិតថា បើខ្ញុំចេះធម៌ព្រះពុទ្ធ
ខ្ញុំប្រហែលជាក្លាយជាមនុស្សមានតម្លៃ ។ ក្រោយមកទៀតខ្ញុំគិតថា បើខ្ញុំមានសង្សារប្រហែលជាធ្វើឱ្យខ្ញុំមានតម្លៃ
។ តែឥលូវនេះ ខ្ញុំយល់ផ្សេងទៀតហើយ ខ្ញុំគិតថាសមត្ថភាព ទើបធ្វើឱ្យយើងមានតម្លៃ
។ ហើយសមត្ថភាពនេះអាចនាំយករបស់ដែលខ្ញុំគិតថាមានតម្លៃពីមុនមកឱ្យខ្ញុំបានទាំងអស់
។ យើងឃើញស្រាប់នៅក្នុងរឿង ស៊ឺម៉ាអ៊ី ជាមនុស្សមានតម្លៃ ទោះបីជាស្ដេច
ឆាវអួយ ភ្លេចខ្លាចរឿងដណ្ដើមអំណាចរបស់គាត់ក៏ដោយ ក៏នៅតែប្រើគាត់ដែរ ព្រោះគាត់ជាមនុស្សមានសមត្ថភាព
ដែលអាចចេញច្បាំងនឹងជូកឺលាងបាន ។ ច្បាំងមិនឈ្នះទេ តែការពារឈ្នះ ។
សមត្ថភាពរបស់គាត់គឹ អត់ធ្មត់ ដូច្នេះគាត់ជាមេទ័ពការពារដ៏ពូកែម្នាក់ ។
កុំភ្លេចថា សមត្ថភាពអាចធ្វើឱ្យមនុស្សមានតម្លៃ តែយើងក៏ត្រូវតែចេះបង្ហាញវាឱ្យគេដឹងផង
បើមិនចឹងទេ យើងនៅតែអត់តម្លៃដដែលនឹង ។
ខ្ញុំនៅមានចំណុចច្រើនទៀត
តែគ្រាន់តែជាចំណុចតូចៗ ប៉ុណ្ណោះដូចជា ត្រូវចេះភ្ជាប់ទំនាក់ទំនងនឹងអ្នកដទៃ
ត្រូវចុះសួរពីមូលហេតុ ត្រូវរៀនប្រើមនុស្សជាដើម ។ ខ្ញុំបានអាន
Review របស់មនុស្សម្នាក់ដែលគាត់បានសរសេរថា “គ្រប់យ៉ាងដែលគាត់ត្រូវការចង់ដឹងពីជីវិតទាំងអស់ សុទ្ធតែអាចរៀនបានពីក្នុងរឿងសាមកុក” ។ គាត់សរសេរនៅលើ វែបសាយAmazon ក្រោយពេលគាត់បានអានសៀវភៅសាមកុកជាភាសាអង់គ្លេសចប់អស់៤ក្បាល
។ ខ្ញុំក៏គិតដូចគាត់ដែរ ចុះអ្នកអានទាំងអស់គ្នាវិញ បានរៀនអ្វីខ្លះពីរឿងនេះ?
៕
